Jak pisano w 1909 r. w kalendarzu mariawickim:
„…Kurpie, ten lud, tak sympatyczny, tak ofiarny, umiejący w obronie swoich przekonań lub zasad wszystko poświęcić, był wystawiony na pastwę chciwości lub niemoralności duchowieństwa katolickiego. Ucisk ten moralny znosił lud kurpiowski lat długie szeregi, nawet nie skarżąc się, bo i nie było komu skarg ich wysłuchiwać, aż wreszcie – zetknąwszy się z Maryawityzmem – zapragnał, w nielicznej – co prawda, jak dotąd – ale silnej duchem garstce, zerwać krępujące go więzy i zgodnie z charakterem swoim żyć „wolnością dzieci Bożych”.
