W dniu wybuchu Powstania Warszawskiego warto przypomnieć jednego z jego uczestników – naszego rodaka ks. Stanisława Tworkowskiego. Ks. Józef Krasiński w artykule „Cisi bohaterowie wojny i Powstania Warszawskiego : refleksje nad ludzkimi losami”, Saeculum Christianum : pismo historyczno-społeczne 13/1, 2006, tak pisze o naszym rodaku:
„Po wybuchu powstania przeszedł do hotelu „Victoria”, gdzie kwaterował sztab pułkownika „Montera”. Przy ks. majorze Stefanie Kowalczyku (ps. „Biblia”) pełnił duszpasterską posługę jako powstańczy kapelan Śródmieścia. Przyjął pseudonim „Jacek”. Z czternastego piętra Prudencjału przy Pl. Napoleona obserwował walki oddziałów powstańczych z Niemcami. Batalionami AK dowodził wtedy jego serdeczny przyjaciel podpułkownik Antoni Żurowski. Duszpasterską pracę Ks. Tworkowskiego, jego ofiarne posługiwanie rannym żołnierzom i cywilom wspomina dr Sabina Dembowska: „Nasi kapelani prowadzili ewidencję poległych. Znaczyli ich, nakładając im na nogi nawleczone na żelaznych kołkach metalowe blaszki z numerami. Wynoszono następnie zwłoki z kostnicy w asyście księdza i chowano na podwórzu PKO lub wzdłuż chodników na Świętokrzyskiej, skąd wyjęto płyty do barykad. Z czasem powstał tam powstańczy cmentarz ciągnący się wzdłuż prawej strony ulicy, od Marszałkowskiej aż bez mała do Mazowieckiej… W pierwszych dniach Powstania chowaliśmy naszych bohaterów w trumnach, później, gdy trumien zabrakło – w prześcieradłach. Z czasem i tych już nie było… Ciało składano w bieliźnie, a często nawet bez bielizny, do mogiły poświęconej przez kapłana”.
„W dzień liturgiczny Matki Boskiej Częstochowskiej w kazaniach ks. „Jacek” Tworkowski porównywał walczącą Warszawę do Częstochowy oblężonej przez Szwedów. Gmach, w którym była sprawowana Msza św., kołysał się od spadających w sąsiedztwie bomb. Spokój i opanowanie kapłana udzieliły się wszystkim uczestnikom Mszy. Pozostali na swoich miejscach, śpiewając słowa hymnu: „Przed Twe ołtarze zanosim błaganie, Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie!”/str-125-126/.
