Budowanie wspólnoty

Określenie „mała ojczyzna” zawiera w sobie także jedną z najmniejszych wspólnot – wioskę. Wioskę, czyli jedną niecą większą rodzinę, gdzie wszyscy znają się, wspomagają wzajemnie, są wobec siebie życzliwi, troszczą się o dobro wspólne, razem pokonują trudy dnia codziennego, razem cieszą i smucą się. Pozytywnych przykładów różnorodnej troski o budowanie wioskowej jedności wokół nas nie brakuje. Wystarczy rozejrzeć się i widzimy pikniki, spotkania i festyny wioskowe /np. Durlasy, Nasiadki, Lelis, Aleksandrowo, Łęg, Łodziska, czy Obierwia/. Wszyscy chętni bycia razem mają okazję spotkania się, zabawy, integracji, rozmów i miłego spędzenia czasu. O budowaniu tej małej ojczyzny świadczą wspólne prace społeczne, obecność w sieci sołectw, czy udział wiosek w różnego rodzaju konkursach i rankingach. Dziać się tak może za sprawą przodowników wiosek – zwłaszcza sołtysów i radnych. To od nich zależy zasadniczo wszystko. Oni mają narzędzia i instrumenty ku temu. To oni są inspiratorami i kierownikami większości imprez, spotkań, czynów społecznych, powstawaniu świetlic miejsc wypoczynku, kultury i rekreacji, czy budowaniu wizerunku wsi. Ich faktyczne i szczere oddanie się lokalnemu społeczeństwu sprawia, iż dana wioska rozwija się i tworzy jedność, w której każdy czuje się dobrze i chce przebywać. Nikt w takiej wspólnocie nie jest na marginesie, o każdym w niej się pamięta – żywym i zmarłym. Wioska ta, ma więc swoje wczoraj, dziś i jutro. W przeciwnym razie, nieuchronnie  chyli się ku upadkowi. Nasi mieszkańcy zasługują na bezinteresownych społeczników i oby ich było jak najwięcej.