Dąbrówka – typowa mała kurpiowska wioska. Niegdyś można rzec pionier w rozwoju życia społecznego. Czas płynie, następuje wymiana pokoleń, uwarunkowań. Wszystko zmienia się, my także. Zestawiając obraz naszej wioski sprzed kilkudziesięciu lat, z jej obecnym wizerunkiem jedne rzeczy cieszą, inne dają powody do refleksji.
Niegdyś nasza wioska stanowiła jeden z najważniejszych ośrodków religijnych na Mazowszu. Dziś po wielu latach, dzięki pracy, modlitwie, zabiegom, pamięci wielu osób z ks. Stanisławem Grosfeldem na czele, od 2004 mamy Sanktuarium Maryjne. Świetność tej Perły Mazowsza na nowo rozbłyska. Jej rozkwit to zadanie dla nas wszystkich.
Straż Ogniowa przed II wojną światową była oznaką społecznego zaangażowania i dojrzałości społecznej danej wspólnoty. Dąbrówka i Płoszyce miały jedną wspólną Ochotniczą Straż Pożarną. Był to fakt na tamte uwarunkowania społeczno-ekonomiczno-polityczne niezmiernie dający uznanie i prestiż. Dziś jednostka istnieje i także rozwija się. Nie jest jednak włączona do Krajowego Systemu Ratownictwa. Inni w tym systemie są. Budynek remizy ostatnio przeszedł remont, ale nadal brak jest w nim pomieszczenia mogącego służyć jako świetlica, sala spotkań itp.
Rok 1936 przyniósł miejscowej ludności oddanie do użytku szkoły. Była to jedna z nielicznych szkół w regionie, która powstała z inicjatywy mieszkańców. Była i jest ona nadal drugim domem dla wielu z nas. Obecnie szkoła jest wyremontowana, posiada także nową cześć budynku, nowe boisko i plac zabaw. Warunki lokalowe są dobre. Fakty te cieszą. Oby służyła ona nam jak najdłużej.
Połowa ubiegłego wieku przyniosła powstanie spółdzielni zdrowia. Była to pionierska w powiecie tego typu placówka służby zdrowia. Powstała w znacznej mierze dzięki zaangażowaniu społecznemu. Obecnie w budynku tym znajduje się przychodnia lekarza rodzinnego. W tym czasie, dzięki zaangażowaniu społeczeństwa, powstał także sklep GS SCH w Kadzidle, budynek remizy, dom nauczyciela.
Z innych dóbr cywilizacyjnych uzyskaliśmy dostęp do sieci wodociągowej, mamy dobre drogi komunikacyjne, te gminne i powiatowe. Skwer wraz z parkingem przy cmentarzu jest elementem naszej wizytówki. Bolączka, to problemy z zasięgiem sieci komórkowej i dostęp do internetu szerokopasmowego. Sieć kanalizacyjna i gazowa, pozostaje jak na razie w sferze odległych planów.
Z dawnej zabudowy drewnianej pozostały jedynie pojedyncze budynki. Dziś prawie wszystko jest murowane, posesje zadbane i ogrodzone. W ubiegłym stuleciu funkcjonował u nas urząd poczty i nadleśnictwa. Aktualnie mamy jedynie placówkę agencji Poczty Polskiej. Na terenie wioski funkcjonowały także: Klub Rolnika, LZS, Kółko Rolnicze, kiosk RUCH, Koło Gospodyń Wiejskich, Oddział SKR w Lelisie, filia bazy GS, kuźnia, olejarnia, zlewnia mleka, punkt apteczny. Dąbrówka była także siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Był czas, iż w osobie Adama Tabaki mieliśmy swego przedstawiciela w Powiatowej Radzie Narodowej.
To cieszy. Niemniej jednak inni też nie próżnowali – rozwijali się i w wielu kwestiach zostawili nas nieco w tyle. Takie dobra jak sala gimnastyczna, miejsca pracy, urzędy, handel, usługi, stadion, dom kultury, świetlica, gabinet dentystyczny itp., stały się bliskie innym wioskom. Ogromny potencjał naszych mieszkańców oczekuje na stosowne zauważenie. Jest to więc motywacja do dalszej wytężonej troski o nasze wspólne dobro. Dobro, w którym będziemy mieli zbliżony dostęp i udział, a które stworzy perspektywy dla młodego pokolenia w znalezieniu u nas swego miejsca na ziemi.
