14 września 2021 złożyłem do Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, prośbę, o niezwłoczne podjęcie działań zmierzających do podjęcia uchwały w sprawie podpisania umowy w Urzędem Wojewódzkim w Warszawie w sprawie opieki nad cmentarzami wojennymi położonymi na terenie gminy.
Statut Gminy Lelis w § 64 pkt 2 mówi:
„Przewodniczący Komisji skarg, wniosków i petycji zwołuje posiedzenie niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wpływu skargi, wniosku lub petycji oraz kieruje jej pracami. Przepisy dotyczące zwoływania Rady Gminy stosuje się odpowiednio, z wyjątkiem terminów”
Minął miesiąc i według mojej wiedzy do dnia dzisiejszego członkowie Komisji nie zostali zaznajomieni z moją prośbą i nie odbyło się posiedzenie Komisji. Z tych względów odpowiedzi też brak.
Przewodniczącym Komisji Skarg,Wniosków i Petycji Rady Gminy Lelis jest Pan Dawid Jerzy.
Jak zatem wolno wymagać poszanowania prawa od mieszkańca, skoro ten, kto je ustanowił i zobowiązał się do jego respektowania, sam je łamie? Czy z tego tytułu będą jakieś konsekwencje? Jeśli tak, to jakie? Czy to zasada, iż prawo jest dla maluczkich? A może prawo Kalego?
Przypomnijmy sobie sytuację z dostępem do materiałów Rady Gminy, tam był ważniejszy Statut Gminy niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Dlaczego tak się dzieje w naszej wspólnocie gminnej? Ryba psuje się od głowy, tak potocznie mówi się i coś w tym raczej jest.
Ciekawe, czy zwykły mieszkaniec może też tak swobodnie łamać prawo?
