Przed grudniem 1981 r. gen. Wojciech Jaruzelski dwukrotnie prosił Moskwę o zgodę na rozpoczęcie puczu wojskowego. W sobotę 12 grudnia o godz. 13.30 maszyna wprowadzenia stanu wojennego poszła w ruch. Stan wojenny faktycznie został wprowadzony w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku. Formalnie regulował to dekret o stanie wojennym z 12 grudnia 1981 roku. Utworzono 20 – sto osobową Wojskową Radę Ocalenia Narodowego /WRON/ na czele z gen. Wojciechem Jaruzelskim.
Tego dnia złamano nadzieje milionów Polaków i na wiele lat odsunięto szansę na demokratyczne przemiany. Stan wojenny przyniósł tysiącom osób i ich rodzinom wielkie cierpienie – izolację w obozach internowania, uwięzienie, pozbawienie pracy, inne represje, zaś dziesiątki niewinnych straciły życie. Na ulicach miast i wsi pojawiło się wojsko, Milicja i ORMO,. Zajęto budynek Polskiego Radia i Telewizji. Wstrzymano prywatne wyjazdy za granicę. Zawieszono naukę w szkołach i uczelniach. Zwieszono działalność organizacji, stowarzyszeń i związków zawodowych. Wiele osób aresztowano, internowano lub też zmuszono do wyjazdu z kraju. Zmiejszono swobodę placówek dyplomatycznych i korespondentów zagranicznych. Automatyczny ruch telefoniczny, teleksowy i telegraficzny został ograniczony. Rozmowy telefoniczne były na stałym podsłuchu. Zarekwirowano także broń palną osobom podejrzanym i przekazano ją aktywistom partyjnym. Poruszanie po kraju możliwe było tylko za pomocą specjalnych przepustek, a także obowiązywała godzina policyjna od godz. 22 do 6.. Nie można było się nawet gromadzić się bez pozwolenia w prywatnych mieszkaniach. Za pomocą komisarzy wojskowych przejęto kontrolę nad prasą i kluczowymi gałęziami i zakładami w kraju. W tych dniach zasadniczo jedynie kościół katolicki pozostawał wraz z umęczonym narodem. Po ogłoszeniu stanu wojennego ruszyła też zachodnia zagraniczna fala pomocy uciemiężonemu narodowi.
Ta, powyższa niepełna lista represji wobec społeczeństwa dla obrony „socjalistycznego ładu”, tworzy obraz tamtych dni. W przeddzień kolejnej rocznicy tych wydarzeń warto je przypomnieć, by już nigdy brat nie powstawał przeciw bratu. Zachowanie prawdziwej pamięci historycznej, jak również wyciągnięcie stosownej nauki z tych wydarzeń jest naszą narodową powinnością.
Na podstawie: Marek Gadek , Nieznane dzieje Polski 1943-2015.
