Pod takim tytułem odnajdujemy w Gościu Pusczańskim nr 1 z dnia 25.01.1920 roku, ciekawy artykuł podpisany T. Kurp.. Poniżej sentencja tegoż rozważania. Takim mianem można określić kogoś, kto się urodził albo wychował na obszarze naszej Puszczy. To rolnik, rzemieślnik, to ten kto się mianuje szlachcicem. Ujmy szlachcicowi określenie go Kurpiem lub Puszczakiem wcale nie przynosi. Kurp to nie chłop pańszczyźniany,… Read more »
Poniżej przykładowe trzy myśli o istocie zadawania pytań: Kto nie potrafi pytać, nie potrafi żyć; Kto zadaje pytania, nie może uniknąć odpowiedzi; Zawsze piękniejszą odpowiedź dostaje ten, kto zada piękniejsze pytanie.
Tradycją ludu kurpiowskiego jest pielgrzymowanie. Kompanie odpustowe wędrowały od dawien dawna. Jednak do dąbrowskiej świątyni pielgrzymowanie ma szczególny charakter. Po wydarzeniach w roku 1850, Dąbrówka stała się sławna w okolicy. Do dąbrowskiej Pani, pomimo zakazu cara, pielgrzymowali także powstańcy. Z czasem ruch pielgrzymkowy osłab, jednak wiara i pamięć, przekazywana z pokolenia na pokolenie przetrwała. Wiersze, pieśni, zapiski, notatki, wspomnienia, artykuły,… Read more »
„Bo te wioski rozwlekłe i bory szumiące, te piaski sypkie i błota grząskie „piekiełkami: zwane”, stanowiły dawnie twierdzę naturalną i broniły wstępu wszelkim nowym zakusom. Potrafią one i dziś do nas przemówić tym językiem, co przed paruset laty, gdy wolny i niezależny lud kurpiowski strzelał jelenie i żubry, dział barci i żył szczęśliwy w budach leśnych.” Tymi słowami, rzec można… Read more »
Tytułowe powiedzenie, poprawnie mówiąc zasada, była mocno upowszechniona wśród postaw ludu na Kurpiowszczyźnie szczególnie w początkach XX wieku. Jej efektem były liczne przed I wojną światową kółka rolnicze, spółki handlowe, straże ogniowe, kasy pożyczkowo-oszczędnościowe, biblioteki i domy kultury. Kultywowanie owej zasady należy uznać za największy sukces Kurpiów. Pomimo zaborów nasi przodkowie organizowali się, brali sprawy w swoje ręce, troszczyli się o dobro swoje i… Read more »
